Pura Vida @ America Latina

Bij de peruaanse grens wist ik het al: ik ga hier net zo hard vinken zetten als de douanier een vink in mn paspoort zet. Minder dan 3 weken voor een land dat groter is dan Duitsland en Frankrijk samen, dat wordt buffelen. Tuurlijk, kan ook meer tijd nemen, zoals in ongeveer alle andere landen, maar wil mn laatste 2 weken beetje chillen in Brasil. Zeg nu zelf Brasil & haasten is al helemaal geen combi.

Maar eerst rustig beginnen met paar dagen kiten in Mancora. En rustig was het want zonder wind doe je niet veel. Ja, wachten op t strand tot de wind misschien komt. Niet dus. Gelukkig is 3 dagen wachten op een strand met 2 Argentijnse kitebabes dan wel weer een verzachtende omstandigheid… En zonder wind blijft er in Mancora maar 1 ding over: fiesta! Keihard drinken op t strand met nog hardere reggaeton uit de speakers: vink. En uitbrakken op de bankstellen van übercool hostel Kokopelli met mannetje of 6: ook vink! Overigens bleek Kokopelli het ultieme tatoo hostel. In die 4 dagen bankhangen stonden er opeens 5 tatoos op ledematen van mijn mede bankhanggenoten (met als ‘hoogtepunt’ het logo van het hostel!). Die hiervoor de bank gelukkig niet hoeften te verlaten aangezien meneer De Tatoeerder gewoon aan huis kwam.

Maar ik had haast dus na 4 dagen wachten/uitbrakken snel vliegtuig in om uit te komen in Huacachina: de eerste echte oase in mn leven. Ook vink! Wat een apart natuurfenomeen zo’n oase. Meertje waar je in 10min omheen loopt, stuk of 100 palmbomen, wat hostels en daaromheen enkel zandduinen van metertje of 100 hoog. En deze duinen vragen er natuurlijk om om op geboard te worden. Al was dit wel ff andere koek dan die (naar nu blijkt) miniduintjes in Venezuela! Gevolg: gezellig veel zandhappen met mede-utregter Piëtte. En als je dan ook nog eens volledig uit je broek scheurt…hilariteit alom!

In Huacachina valt niet veel meer te beleven dan zandhappen, daarom de bus in naar Arequipa. Leuke slenterstad met imposante vulkaan El Misti altijd in de achtergrond, maar daar kwam ik dus niet voor. Doel was de Colca Canyon, met >3000m officieel de op 1 na diepste canyon ter wereld. En 2 dagen daarin hiken klonk erg goed. En inderdaad weer eens erg fijne uitzichten gehad en lekker wat lichaamsbeweging. En toch, moet eerlijk toegeven dat ik het een beetje vond tegenvallen. Misschien omdat ik uit tijdsgebrek heel efficient (maar ook toeristisch) een tour had geboekt ipv lekker op eigen houtje die canyon te verkennen. Of misschien omdat het dus niet loodrechte afgronden waren waardoor het iets minder imposant was. Maar geen tijd om te treuren, hop, canyon: vink, en door naar de volgende plek!

En wat voor één: Cuzco, startpunt voor Machu Pichu. De laatste plek van mn trip van de buitencategorie. 5 dagen de tijd dus die kun je maar beter volproppen. 2 dagen Inca historie, maar eerst 3 dagen raften in de Andes. Hoe cool! Eeuhm tsja, toch niet cool want om 22u s avonds ging raften de volgende dag opeens niet meer door. Niet genoeg mensen (wist je dat 4u geleden niet dan?), helaas pindakaas en dikke pech voor Arnoud, zoek maar lekker iets anders. Mooi voorbeeldje van TIP, Peru’s versie van TIA (This is Africa).

Backup-plan: die Inca historie tot in den treure afvinken. Dagje inca musea in Cuzco, vink. Dag hiken naar 4 inca ruines rondom Cuzco: vink. Dag bussen naar inca ruines ergens buiten Cuzco. Vink. Die laatste was een heerlijke “zondag als de locals”. De stad uit, beetje slenteren en…Cuy eten! Heel avontuur op zich. Cuy alias Guinee pig alias onze eigen lieve cavia… En dan niet cuyfilet maar het hele beestje geroosterd op een stokkie, saté voor gevorderden zeg maar. Ziet er niet heel smakelijk uit, maar ja, locale specialiteit. En wordt nog onsmakelijker als je met alle kracht dat beestje uit elkaar moet scheuren omdat de cavia een hele sterke huid blijkt te hebben (toch weer een leermomentje). En dan zit er ook nog eens amper mals vlees aan…was 1x en nooit meer. Vink!

Na 3 dagen Inca verdieping eindelijk een 2 daagse tour naar… Inca ruines! Maar dan wel de Sacred Valley met als eindstation Machu Pichu. En weer een tour dus weer heerlijk toeristisch: dag 1 met 30man achter de gids aanhobbelen (vind ik niet leuk!). Gelukkig maakten de Inca-ruines veel goed. Worden iedere keer groter en indrukwekkender. Hoe die jongens dat 700 jaar geleden in zeer korte tijd allemaal geflikt hebben…petje af. We snappen het van meer dan de helft nog steeds niet, om maar even aan te geven hoe ver ontwikkeld de Inca’s waren. ‘S avonds gelukkig met klein clupje van 5 afgescheiden van de toeristengroep om door te gaan naar Aguas Calientes. Startpunt van de ruine der ruines: Machu Pichu.

Nu was ik dus een beetje bang dat mijn verwachting van Machu Pichu zo hoog was dat t alleen maar kon tegenvallen (heb dit eerder gehad met de Taj Mahal in India, en das toch jammer). Daarom besloten om sowiezo naar boven te hiken ipv de bus te nemen. Na een beetje inspanning is zo’n ruine toch net wat mooier. Soort beloning voor het werk, tenminste in mijn hoofd werkt het dus zo. En mooi was het! Mooier, groter en indrukwekkender dan ik had gedacht. En omdat je altijd nog meer kan hiken ook Machu Pichu mountain beklommen. Volgens mij de eerste keer dat ik vanaf de voet van een berg tot op het topje ben geklommen. En topje was het, aan 3 kanten gapende afgronden om je heen maar ook een schitterend zicht op Machu Pichu, zo’n 600m onder je. De setting waar Machu Pichu in ligt…niet vaak een mooier uitzicht gehad dan daar. En als je je dan de rest van de dag door alle rondleidingen lacht met n überkomisch duo Chilenen, n Engelsman en Duitse dan is de conclusie: Machu Pichu hele dikke vink!

Met die laatste vink de ijskoude nachten van Cusco en omgeving gedag gezegd en op weg naar het laatste hoofdstuk van mn trip: back to Brazil waar de Amazone, strand en warm weer wachten! Gek idee dat ik over minder dan 3 weken weer in ons kikkerlandje zit, maar heb er wel zin in. 7 maanden reizen is de perfecte reisduur. Maar eerst nog even optimaal genieten aan deze kant van de wereld!

Chau

Zo, de afgelopen 2 weken vanalles een beetje gedaan: Beetje zee, beetje strand, beetje wind, beetje bergen, beetje stad. Ecuador is zeker een van de verassingen van deze trip. Was van plan om er in 1 week snel doorheen te knallen, maar incl Galapagos ben ik hier dus gewoon lekker een maand blijven plakken. Hmmm, waar is me dit vaker overkomen…? Maar ondanks dat t klein is, is er zó veel diversiteit. Ene moment sta je op een kiteboard in de zon met 30graden en 1 nachtje later zit je op 3000m hoogte in je jeans en regenjas weg te kleumen. Stop daar nog de koloniale steden Quito en Cuenca bij en voila, men hebbe een verdomd mooi land!

Na terugkomst van Galapagos met hoge verwachtingen afgereisd naar Montanita, het übercoole strand & surfdorpje. Übercool was alleen meer übernep en toeristisch. Voelde aan als Ko Pan Gan, Mallorca en Natrang samen. En als de zon dan ook niet eens schijnt… Hop, wegwezen dus. Gelukkig wel gezellige groep van 8 in t hostel dus lekker met zn allen de bus in naar Puerto Lopes.

Dat Puerto Lopes is dus wel authentiek en relaxed! En als je met 8 man een hostel inwandelt, neem je de tent wel een beetje over. Voelde meer aan als een soort appartement met keuken. En als in de ochtend er dan een local voor de deur staat met een emmer vers gevangen reuzegamba’s: 1,5kg voor 6$… Hallo dan weet ik t wel!! Heerlijk uitgeleefd in de keuken met Masterchef Anna uit Australie. En overdag vermaakt met 2 dagen walvissen kijken. Pura Vida.

En toen was t weer tijd voor kiten. Heeft wat jaartjes zoeken geduurd maar heb serieus nieuwe passie te pakken. Dikke like! En Santa Marianita is dan alles wat je nodig hebt: paar hutjes aan een verlaten strand, een restaurant, wind en een kiteschool. 4 dagen goed vermaakt met Robert (oude bekende omdat ik zn kiteschool in Colombia al bezocht had) en Shimon (Isr). Lekker met zn 3en in houten strandhutje wonen. Waande me paar dagen weer in studentenhuis, alleen dan met als locatie paradijs en niet good old Tillyburg (moderne industriestad; blijft een inspirerende slogan…).

Volgende halte: de bergen in naar Banos. Niet een heel groot succes omdat ik weer eens een keer met een dikke knie zat. Klopt, weet t, moet niet meer voetballen, maar als de locale vissers in Santa Marianita je uitdagen op t splinternieuwe kunstgrasveldje, dan moet je toch even laten zien wie er de baas is, toch? 7-4 voor de Gringo’s, hoppa, betalen amigos! Maar n dikke knie dus. Had er misschien ook mee te maken dat de dag erna de kite me even letterlijk op sleeptouw nam over het strand, wat ook niet heel erg fijn was voor mn knie, en me ook weer fijntjes herinnerde aan het feit dat kiten een ‘extreme sport’ is. Maar n dikke knie dus. En dan is Banos opeens stuk minder leuk als outdoor-centrum van Ecuador. Een avond in de thermale baden gelegen met oosterburen Anna en Claudia en de dag erna mountainbiketocht met dezelfde dames. Na 5mnd kan ik toch wel concluderen: engelsen en duitsers (ja, echt waar) zijn favo reiskompanen.

Maar knie moest rust hebben en waar kan dat beter dan in de bus. Op naar Cuenca, lekker 8u bushangen. Cuenca, mooie koloniale stad en erg ontspannen sfeertje. Maar niet alleen de spaanse tijd, ook nog een duidelijke link naar Pre spaanse tijd met veel indiaanse invloeden. Mooie is dat Ecuador in 2008 de grondwet heeft gewijzigd en de natuur en de inheemse bevolking een belangrijke plek heeft gegeven. En dat zie je terug in het straatbeeld. Hulde. En omdat de knie redelijk snel herstelt mn laatste dag Ecuador gebruikt om een hike-je te maken in Parque Nacional Cajas. Tientallen meren die als regenplassen tussen de bergtoppen liggen op ong 4000m hoogte. Erg fijn.

En dan zit je alweer in de bus voor het laatste nieuwe land! 2,5 week Peru in strak reisregime (lijk wel ouderwets op pad met Juul en Kres) om daarna nog 2 weken te kunnen relaxen in Brasil. Maar eerst ff kiten in Mancora… 🙂

Un abrazo!

3 mnd geleden schreef ik dat sommige plekken op aarde te mooi zijn om te beschrijven. En dus postte ik maar gewoon veel foto’s van Antarctica. En nu zit ik dus weer met hetzelfde probleem…En waar ik 3 mnd geleden ervan overtuigd was dat Antarctica voor de komende jaren met lichtjaren afstand mijn favo bestemming zou zijn, moet ik zeggen dat Galapagos toch wel stiekum dichtbij is gekomen.

Wat een te mooie eilandenclub en, meer nog, wat een té idioot mooie wildlife heb je hier!! Boven water, onder water, in de lucht, je blijft je vergapen. En dus ga ik weer gewoon veel pics plaatsen, that’s it.

En zal ff top5 van de hoogtepunten opnoemen (waargebeurd; zie pics voor bewijs):
1) FB gebruikers kennen m al: Je bent aant snorkelen met een grote zeeschildpad, op zich al leuk, als je iemand verderop opeens “walvis” hoort schreeuwen. Wanneer heb je nu de kans om met n walvis te snorkelen? Dus wat doe je? Je zwemt als een idioot die kant op! En ondertussen turend door je duikbril of je iets ziet. En als je dan vervolgens snel over t water kijkt, zie je opeens op 15m van je vandaan de zwaardvin van een orka langzaam uit t water oprijzen! Hartslag 220 en nog nooit zo snel naar een Zodiac gezwommen. 10 min naast diezelfde Orka van ong 8m gevaren. Wat een schoonheid!
2) Duiken met scholen van meer dan 30 Hammerheads
3) 5min achter een White Tip Shark aan snorkelen terwijl deze naar steeds ondieper water zwemt totdat ie ongeveer 2 meter voor je zwemt
4) Een zeehond die paar minuten achter een pinguin aanzit om mee te spelen en jij daar weer achteraan zwemt om er vooral niets van te missen
5) Zweven boven een school van White Spotted Eagle Rays tijdens een supermooie driftdive

En dan laat ik alle snorkelmomenten met spelende zeehonden (die recht op je af komt zwemmen om 1 meter van je gezicht snel naar links of rechts te duiken) en zeeschildpadden maar even buiten beschouwing…
Pfff, Galapagos gaat serieus te ver voor woorden. Ff bijkomen van deze ervaringen op t vasteland. Lekker surfen en kiten aan de kust in Ecuador. Pura Vida.

En als je klaar bent met de pics, denk er dan nog keer aan als je weer eens een leeg blikje oid de struiken ingooit of de auto laat ronken als je ff ergens naar binnen rent voor n boodschap. Klinkt heerlijk GroenLinks maar laten we nu allemaal ff net iets meer ons best doen om ook dit stukje aarde te beschermen. Thanks hé!

Hola!

Als je die blogs van me zo’n beetje doorleest dan lijkt het alsof het echt een en al hoogtepunten zijn. Surf van golf naar nog grotere golf. Daarom goed om te merken dan ik afgelopen weken eigenlijk een periode had die wat minder boeiend was.

Komt het doordat ik weer even moet wennen aan alleen reizen nu buddie Kimmie weg is? Komt t omdat ik gewoon niet zo’n extreme dingen heb gedaan? Komt t omdat ‘naranja mecanica’ zo allejezus belabberd liep te ballen daar in de Oekraine? Komt t omdat ik eerste verschijnselen van reismoeheid begin te vertonen? Weet t niet. Weet wel dat t niet realistisch is om altijd maar met 180km/h door t leven te jagen. En misschien komt t wel omdat ik soort van zit te wachten op dat volgende juweeltje op t programma: Galapagos. Begrijp me goed, voordat jullie denken: “Snel! Stuur nú een vliegtuig die kant op want die arme jongen zit huilend in n hoekje van Colombia”, doe nog steeds meer dan leuke dingen! Dus wees gerust, gewoon een onderhuids gevoel.

Want na dat dagenlang voetbal kijken in Bogota afgereisd naar Regio Cali, Stad van de salsa. En aangezien mijn Tango lerares in BA zei dat ik maar beter salsa kon gaan dansen omdat ik te veel mijn kont schud, hoge verwachtingen! Maar ja, dan moet je dus blijkbaar wel in t weekend komen anders wordt er niet zoveel gedanst. En tsja, Arnoud en planning, daar stond ik dus op dinsdagmiddag op de busterminal van Cali…Dus snel door naar Lago Calima. In de jaren ’70 legde de Colombiaanse regering maar een stuwdam aan voor wat electriciteit, toen ze er vervolgens achter kwamen dat op t ontstane meer iedere dag om een uurtje of 12 iemand de wind aanzet op 20 knopen; oftewel kitesurfparadijs!! Hoogtepunten hier, een wolk inkiten die over het meer trekt en, een uur na aankomst bij Lago Calima, chief woonkamerversiering en huisfotograaf van de 1e verjaardag van t dochtertje van de kiteschoolhouder. Zo kom je nog eens ergens!

Popayan als volgende stop was even interessant aangezien het een schitterend mooi koloniaal centrum heeft. En een fles rum kopen en met wat medehostelbewoners op t belangrijkste plaza opdrinken is living like a local. Nog een dagje gevuld met bezoeken van hot springs en terug biken met een gezellig Frans stel. Dan door naar San Agustin. Ook voor even interessant omdat de beelden daar zo´n 4000jaar oud zijn en niemand echt veel weet van de beschaving die ze daar neergezet heeft. Maar ja, als je op dag 1 n stuk of 80 van die dingen gezien het dan loop je op dag 2 wel iets minder warm voor zo’n stuk oud steen…

En dus werd t hoog tijd Colombia te verlaten voor land numero 7 in mn trip: Ecuador. En deel 2 schrijf ik na 1 week in dit land en zit weer in de backpacktornado!

In de bus naar Ecuador engelsman Simon tegen het lijf gelopen met dezelfde bestemming, nl Otavolo. Na 3u wortel te hebben geschoten bij de douane van Ecuador eindelijk in de bus voor de laatste 2 a 3 uurtjes. Maar ja, als de buschauffeur besluit niet te stoppen in Otavolo en wij natuurlijk geen idee hebben hoe “Otavolo by night” eruit ziet, sta je om 2u in de nacht gewoon opeens in Quito! En dus maar gekozen voor de optie: weekje knallen in Quito. Mooie groot historisch centrum, top hostel met rooftop met uitkijk over die oude stad en weer erg leuke club mensen. Wel gevaarlijk dat Quito. In 1 week 8 hostelgenoten overvallen, met als “hoogtepunt” meisje wat zat te bidden in de kerk en ipv aan kaarsje mocht opsteken haar hele tas in kon leveren…hmhm.

Weekje Quito gevuld met vooral klimmen:
– Cathedraal beklommen die in ieder anti-hoogtevreesprogramma als eindtoets zou moeten fungeren.
– Vulkaan Pichincha beklommen van 4800m hoog. Als ware Alpenisten lekker verdwaald geraakt, weet nog steeds niet welk pad men nu bedoelt, maar na uurtje onverantwoord met handen en voeten gedaald te hebben, toch terugweg weer gevonden.
– Lekker de toerist uitgehangen bij Mitad del Mundo. En dat betekent vooral een beetje slap ouwehoeren daar en “creatief met foto´s” sessie
– En toch maar Otavolo! Een van Z-Amerika´s grootste Indianenmarkt, waar vooral beestenmarkt interessant was. Maar topper van de dag was toch wel de halve finale van het lokale bekertoernooi waar ik met mn pangare knie zelfs nog een aanwinst was geweest voor beide ploegen. Tot zover, fun in Ecuador!

En of dat voor deze week nog niet genoeg was…een poging gedaan om volcan Cotopaxi te bedwingen. Deze met sneeuw bedekte reus (5897m schoon aan de haak) mag natuurlijk niet als scalp ontbreken op de reislijst. Heftige tocht. Dag 1 op weg naar de vulkaan, outfit passen (sneeuwpak, bivakmuts, cramples, ijsbijl…de hele mikmak, was duidelijk deze jongen is niet eentje om te onderschatten), en eerste uurtje omhoog hiken met bepakking naar refugio. En aangezien die op 4800m ligt, krijg je n klein voorproefje van wat er te wachten staat. Na om half 6 avondeten te hebben gehad je bed in, om om 0.00 uur weer gewekt te worden, om om 1u te starten met de beklimming. En ik heb toch n aardige conditie maar boven de 5000m gelden er dus andere wetten! Vooral als je met een lichte hoofdpijn wakker wordt wat kan duiden op hoogteziekte. En hoogteziekte was het! Vanaf meter 4800 werd de hoofdpijn iedere stap erger, kwam er misselijk bij en uiteindelijk compleet gemaakt op ong 5600m met duizeligheid. En aangezien er ook nog een windkracht tornado daar boven op die berg waaide, met pijn in t hard besloten dat het niet heel verantwoord was om verder te gaan. Teruggekeerd en nog n beetje kunnen genieten van de gletsjer en de uitzichten. Ondanks falen toch een waanzinnige ervaring. Maar wel genoeg berg van boven de 5000m voorlopig, auw.

Zo, dat is toch nog n flinke post geworden. En ik klagen over tussenweken… Komt nu een eind aan want op weg naar Galapagos! Eens kijken of we voor n “prikkie” een boot kunnen ritselen om deze 2e parel mijn de Z-Amerika kroon te bekijken.

Benieuwd, benieuwd!!! Chau A.